کژال رحمانی، فعال مدنی و از خانواده‌های دادخواه اهل کامیاران است. وی در سال‌های گذشته بارها از سوی وزارت اطلاعات در کامیاران و سنندج احضار و مورد بازجویی قرار گرفته است. در ادامه این فشارها، او که در بیمارستان سینای کامیاران به عنوان پرستار مشغول به کار بود، در پاییز ۱۳۹۸ در پی فشارهای وزارت اطلاعات از محل کار خود اخراج شد.

در تاریخ ۱۶ خرداد ۱۴۰۵ با یورش نیروهای وزارت اطلاعات به منزل خانوادگی‌اش در کامیاران بازداشت و به سلول انفرادی زندان زنان سنندج ( کانون اصلاح و تربیت) منتقل شد. به مدت ۱۸ روز در اعتراض به بازداشت غیرقانونی خود و دیگر اعضای خانواده‌اش، بی‌احترامی نیروهای امنیتی در زمان بازداشت و فشار بازجویان برای پرونده‌سازی علیه آنان دست به اعتصاب غذا زد.

 به دلیل ۱۸ روز اعتصاب غذا دچار کاهش وزن، کاهش توان حرکتی، افت فشار، لرزش دست و کاهش شدید ضربان قلب شد.

در این مدت، درخواست پزشکان بهداری زندان برای اعزام وی به بیمارستان به دلیل وضعیت وخیم جسمی، مخالفت بازجویان اداره اطلاعات را در پی داشت.

پیش‌تر در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۴۰۵، خانواده وی با مراجعه به شعبه ۳ بازپرسی دادسرای عمومی و انقلاب کامیاران، خواستار تعیین وضعیت آنان و موافقت با درخواست ملاقات با او شدند؛ اما بازپرس این پرونده اعلام کرده که اعتصاب غذای وی هیچ تأثیری در روند بازجویی توسط بازجویان وزارت اطلاعات ندارد و در صورت مرگ وی در نتیجه اعتصاب غذا، تنها گواهی فوت وی را صادر خواهند کرد.

بازداشت وی بدون ارائه حکم قضایی صورت گرفته و از زمان بازداشت تا کنون از حق دسترسی به وکیل محروم بوده است.

کژال رحمانی در سلول انفرادی کانون اصلاح و تربیت سنندج به سر می‌برد.

همزمان عیسی فیضی و دانیال رحمانی، همسر و برادرش نیز توسط نیروهای وزارت اطلاعات بازداشت شدند.

برادر وی، جمال رحمانی، عضو شورای رهبری جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کوردستان (کودار)، در سال ۱۳۹۷ توسط نیروهای سپاه پاسداران کشته شد. در این سال‌ها خانواده برای تحویل پیکر یا اطلاع از محل دفن وی بارهای به نهادهای امنیتی در شهرهای کامیاران و سنندج مراجعه کرده‌اند اما تاکنون هیچ پاسخی به آنان داده نشده است.