شبکه حقوق بشر کردستان
حمایت مالی
قادر محمد مرادی

یادشماره پرونده: yad-2026-10-09-001

قادر محمد مرادی

اهل
جوانرود
تاریخ اعدام
۱۶ بهمن ۱۳۷۲
محل اعدام
زندان دیزل‌آباد کرمانشاه

قادر محمد مرادی، عضو حزب دمکرات کردستان ایران، ۲۲ تیر ۱۳۷۱ همراه سه عضو دیگر این حزب در روستای کولسه جوانرود بازداشت شد. او ماه‌ها در سلول انفرادی بازداشتگاه اداره اطلاعات کرمانشاه نگهداری شد و بنا بر اطلاعات منابع پرونده، چنان شکنجه شد که به‌سختی می‌توانست بایستد. دادگاه انقلاب اسلامی کرمانشاه او را به اتهام «محاربه» به اعدام محکوم کرد. وی ۱۶ بهمن ۱۳۷۲ در زندان کرمانشاه، بدون اطلاع قبلی خانواده و آخرین ملاقات اعدام شد. خانواده سه روز بعد از اجرای حکم مطلع شد و پیکرش را با نظارت مأموران در آرامستان «حاجی ابراهیم» جوانرود دفن کرد. برگزاری مراسم سوگواری نیز ممنوع شد.

آخرین به‌روزرسانی:

سرگذشت

پیشینه شخصی، خانوادگی و سیاسی

قادر محمد مرادی روز ۵ تیر ۱۳۳۸ در روستای شروینه، شهرستان جوانرود، استان کرمانشاه، به دنیا آمد. اطلاعاتی درباره میزان تحصیلات، شغل و شرایط اقتصادی خانواده او در دست نیست. در اوایل دهه ۱۳۶۰، قادر همراه با چند تن از دوستانش برای پیوستن به حزب دمکرات کردستان ایران راهی کردستان عراق شد. بنا بر اطلاعات منابع پرونده، آنان در نزدیکی مرز توسط نیروهای ارتش بعث عراق بازداشت و به اردوگاه آوارگان کُرد ایرانی «التاش» در نزدیکی شهر رمادی منتقل شدند. قادر برخلاف خواست خود نزدیک به یک سال در این اردوگاه ماند و سپس توانست از آن خارج شود و خود را به یکی از مقرهای حزب دمکرات کردستان ایران برساند.

قادر پس از پیوستن به حزب، به‌عنوان پیشمرگه فعالیت کرد و در اطلاعات پرونده، درجه تشکیلاتی او «یاریدەدەری کادر»، معادل «دستیار کادر»، ثبت شده است. او در سال ۱۳۶۷ ازدواج کرد و دارای یک فرزند دختر شد. نسرین احمدی، همسر سابق او، از منابع اصلی اطلاعات این پرونده است.

بازداشت

در تیر ۱۳۷۱، قادر محمد مرادی همراه با حسین سبحانی، بهمن خسروی و رئوف محمدی، سه عضو دیگر حزب دمکرات کردستان ایران، برای انجام فعالیت‌های سیاسی، تبلیغی و تشکیلاتی از کردستان عراق به منطقه جوانرود در استان کرمانشاه رفت. به گفته نسرین احمدی، همسر سابق قادر، و فوزیه خسروی، همسر بهمن خسروی، این چهار نفر روز ۲۲ تیر ۱۳۷۱ برای استراحت و تهیه آذوقه به منزل یکی از آشنایان حسین سبحانی در روستای کولسه، شهرستان جوانرود، مراجعه کردند. نسرین گفته است که دو تن از همراهان قادر در آنجا توسط فردی که پیش‌تر با آنان رابطه دوستی برقرار کرده و با اداره اطلاعات جوانرود همکاری داشته است، مسموم شدند، اما نام این دو نفر را مشخص نکرده است. فوزیه خسروی از مسموم‌شدن هر چهار نفر سخن گفته است. او همچنین گفته است که هنگام بازداشت همسرش در ایران نبود و خبر بازداشت را از دیگران شنید.

کاکه برا خسروی، برادر بهمن، از مسموم‌کردن اعضای گروه از طریق مواد خوراکی سخن گفته و فرد دخیل را از بستگان حسین سبحانی و دارای ارتباط با تشکیلات حزب و اداره اطلاعات معرفی کرده است. محمد سعید عبداللهی، هم‌بندی سابق قادر و سه همراه او، از فرد دخیل در مسموم‌کردن اعضای گروه با نام «غفار کوچ» یاد کرده و گفته است که او پیش‌تر با حزب دمکرات همکاری داشته و پس از بازداشت به همکاری با جمهوری اسلامی روی آورده بود. هویت کامل، وابستگی سازمانی و نقش این فرد مستقلاً توسط شبکه حقوق بشر کردستان احراز نشده است. تعداد و هویت افراد مسموم‌شده در مجموع روایت‌ها نیز به‌طور قطعی روشن نیست.

پس از این واقعه، نیروهای سپاه پاسداران محل را محاصره کردند. بنا بر روایت‌های موجود، درگیری و تبادل آتش رخ داد و قادر و سه همراه او روز ۲۲ تیر ۱۳۷۱ بازداشت شدند. به گفته خانواده بهمن خسروی، بهمن و حسین سبحانی در جریان این درگیری بر اثر تیراندازی مجروح شدند. جزئیات درگیری، نقش فردی هر یک از بازداشت‌شدگان و وضعیت جسمی قادر و رئوف هنگام بازداشت مشخص نیست. محمد سعید عبداللهی همچنین از فردی به نام «ناصر محمودی»، معرفی‌شده به‌عنوان عضو سپاه و اهل جوانرود، به‌عنوان یکی از افراد حاضر در درگیری یاد کرده است. هویت و نقش دقیق او در عملیات برای شبکه حقوق بشر کردستان احراز نشده است. به گفته نسرین احمدی، هر چهار نفر ابتدا به اداره اطلاعات جوانرود و سپس به بازداشتگاه اداره اطلاعات کرمانشاه، معروف به «بازداشتگاه میدان نفت»، منتقل شدند.

شکنجه

به گفته نسرین احمدی، همسر سابق قادر محمد مرادی، او در دوره نگهداری در سلول انفرادی بازداشتگاه میدان نفت کرمانشاه تحت شکنجه‌های شدید قرار گرفت. بنا بر اطلاعات منابع پرونده، شدت آسیب‌ها به حدی بود که قادر به‌سختی می‌توانست روی پاهایش بایستد. در روایت پرونده، گرفتن اعتراف اجباری هدف این شکنجه‌ها عنوان شده است، اما اطلاعاتی درباره روش‌های شکنجه و اظهاراتی که بازجویان از قادر می‌خواستند در دست نیست. وضعیت دسترسی او به خدمات پزشکی مشخص نیست و گزارش پزشکی یا سند درمانی برای بررسی مستقل آسیب‌ها نیز در دسترس نیست. فوزیه خسروی، همسر بهمن خسروی، به نقل از نسرین احمدی که بازداشت‌شدگان را دیده بود، گفته است که ظاهر آنان بر اثر شکنجه چنان تغییر کرده بود که شناختن‌شان دشوار بود.

نسرین احمدی مدت نگهداری قادر در انفرادی را حدود ۱۰ ماه و کاکه برا خسروی این مدت را درباره بهمن خسروی حدود ۱۴ ماه ذکر کرده است. محمد سعید عبداللهی، هم‌بندی سابق آنان، انتقال هر چهار نفر به زندان دیزل‌آباد را در تابستان ۱۳۷۲ به یاد آورده است که با توجه به بازداشت در ۲۲ تیر ۱۳۷۱، فاصله‌ای حدود ۱۱ تا ۱۴ ماه را نشان می‌دهد. تاریخ دقیق انتقال و مدت انفرادی، به‌دلیل اختلاف روایت‌ها، روشن نیست.

خانواده در دوره نگهداری قادر در بازداشتگاه امنیتی، با وجود پیگیری‌های مکرر، اطلاعی از محل نگهداری و وضعیت او به دست نیاورد. نسرین احمدی درباره پیگیری‌های خود گفته است: «در آن ده ماه، برای آگاهی از وضعیت همسرم، دست‌کم دو بار در ماه به زندان دیزل‌آباد مراجعه می‌کردم تا شاید سرنخی از او بیابم. پس از گذشت ده ماه، سرانجام قادر از سلول‌های انفرادی بازداشتگاه میدان نفت به زندان دیزل‌آباد منتقل شد و توانستم با او ملاقات کنم.»

روند دادرسی و صدور حکم

به گفته محمد سعید عبداللهی، هم‌بندی سابق قادر محمد مرادی، قادر همراه با حسین سبحانی، بهمن خسروی و رئوف محمدی در شعبه دوم دادگاه انقلاب اسلامی کرمانشاه، بدون امکان برخورداری از وکیل تعیینی، محاکمه و به اعدام محکوم شد. در اطلاعات منابع پرونده، اتهام او «محاربه» از طریق عضویت در حزب دمکرات کردستان ایران ذکر شده است. کاکه برا خسروی، برادر بهمن، گفته است که در جریان درگیری منتهی به بازداشت، یکی از اعضای سپاه پاسداران کشته شد و این واقعه مبنای طرح شکایت خصوصی قرار گرفت. هویت فرد کشته‌شده و شاکی یا شاکیان و موضوع دقیق شکایت مشخص نیست. همچنین روشن نیست تیراندازی منجر به مرگ به کدام‌یک از بازداشت‌شدگان نسبت داده شده یا این موضوع چه نقشی در صدور حکم قادر داشته است.

بنا بر اطلاعات پرونده، خانواده قادر در زمان رسیدگی از روند محاکمه و جزئیات اتهام‌ها مطلع نبود. در برخی روایت‌های شفاهی پرونده نیز نام «سپهر» به‌عنوان قاضی احتمالی مطرح شده، اما هویت این فرد و ارتباط او با رسیدگی به پرونده برای شبکه حقوق بشر کردستان احراز نشده است. تاریخ، تعداد و مدت جلسات دادگاه و زمان صدور و ابلاغ حکم مشخص نیست. به‌دلیل نبود دادنامه، کیفرخواست و صورت‌جلسات بازجویی و دادگاه، رفتار مشخص منتسب به قادر، ادله و مواد قانونی مورد استناد و جزئیات دفاعیات او روشن نیست. اطلاعاتی درباره تعیین وکیل تسخیری، امکان ملاقات با وکیل و دسترسی به پرونده، علنی‌بودن دادگاه، فرصت و امکانات دفاع، ثبت و استفاده احتمالی از اظهارات اخذشده تحت فشار، امکان اعتراض به حکم، رسیدگی در مرجع بالاتر یا درخواست عفو و تخفیف مجازات در دست نیست.

دوران حبس

قادر محمد مرادی و سه هم‌پرونده او پس از پایان بازجویی به بند زندانیان سیاسی زندان مرکزی کرمانشاه، معروف به دیزل‌آباد، منتقل شدند. محل نگهداری آنان در روایت‌ها «بلوک ۵» یا «بند ۵» نامیده شده است. محمد سعید عبداللهی زمان ورود آنان به بند را تابستان ۱۳۷۲ به یاد آورده است. تاریخ دقیق انتقال و تقدم یا تأخر انتقال نسبت به محاکمه مشخص نیست.

پس از انتقال قادر، نسرین احمدی توانست با او ملاقات کند. این ملاقات‌ها در ماه‌های بعد نیز تکرار شد، اما تعداد، تاریخ و شرایط دقیق آن‌ها مشخص نیست. یکی از هم‌بندیان سابق، روحیه قادر و سه هم‌پرونده او را با وجود شرایط زندان و حکم اعدام، بالا توصیف کرده و از تأثیر روحیه آنان بر دیگر زندانیان گفته است.

اعدام و سرنوشت پیکر

بنا بر اطلاعات منابع پرونده، قادر محمد مرادی روز ۱۶ بهمن ۱۳۷۲، حدود ۱۹ ماه پس از بازداشت، همراه با حسین سبحانی، بهمن خسروی و رئوف محمدی در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه اعدام شد. محمد سعید عبداللهی گفته است که صبح زود، این چهار نفر را برای اجرای حکم از بند خارج کردند و آنان هنگام خروج شعارهایی در حمایت از حزب دمکرات کردستان ایران و علیه جمهوری اسلامی سر دادند. خانواده قادر پیش از اعدام از زمان اجرای حکم مطلع نشد و امکان آخرین ملاقات با او را نداشت. به گفته نسرین احمدی، روز ۱۹ بهمن ۱۳۷۲، هنگامی که خانواده مانند ماه‌های گذشته برای ملاقات به زندان مراجعه کرد، مسئولان زندان خبر اجرای حکم را اعلام کردند.

خانواده برای پیگیری وضعیت پیکر ابتدا به دادگاه انقلاب کرمانشاه مراجعه کرد. در آنجا آنان را برای دریافت گواهی فوت به دادسرای کرمانشاه ارجاع دادند. به گفته نسرین احمدی، پس از صدور گواهی فوت، خانواده به سردخانه آرامستان باغ فردوس کرمانشاه رفت و پیکر قادر را تحویل گرفت. بنا بر همین روایت، خانواده پیکر او را با نظارت نیروهای امنیتی در آرامستان «حاجی ابراهیم» شهرستان جوانرود به خاک سپرد. تاریخ دقیق تحویل پیکر و دفن مشخص نیست. مأموران امنیتی خانواده قادر را تهدید کردند و اجازه برگزاری مراسم سوگواری ندادند.

واکنش ها و اعتراضات

ـ رینالدو گالیندو پل، نماینده ویژه کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، در گزارش مورخ ۲۲ مهر ۱۳۷۳ (۱۴ اکتبر ۱۹۹۴) به مجمع عمومی، در بند ۲۰، گزارش‌های دریافتی درباره اعدام قادر محمد مرادی، حسین سبحانی، رئوف محمدی، بهمن خسروی و عادل عبداللهی در بهمن و اسفند ۱۳۷۲ (فوریه ۱۹۹۴) در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه و شکنجه آنان در بازداشت را منعکس کرده است. (سند A/49/514، صفحه ۸، بند ۲۰)

دولت ایران در پاسخ به بند ۲۰ این گزارش، که با نامه مورخ ۲ آبان ۱۳۷۳ (۲۴ اکتبر ۱۹۹۴) نمایندگی دائم ایران در ژنو ارسال و در سند مورخ ۱۳ آبان ۱۳۷۳ (۴ نوامبر ۱۹۹۴) منتشر شد، ارائه نام را برای بررسی کافی ندانست و اطلاعات تکمیلی، از جمله تاریخ تولد، نام کامل، نام پدر و محل تولد یا اقامت را درخواست کرد. پاسخ مربوط به این بند، توضیح مشخصی درباره بازداشت، شکنجه، محاکمه یا اعدام افراد نام‌برده ارائه نمی‌کند. (سند A/49/514/Add.2، صفحه ۴، پاسخ به بند ۲۰)

ـ وزارت خارجه آمریکا نیز در گزارش وضعیت حقوق بشر ایران در سال ۱۹۹۴، منتشرشده در ۱۰ بهمن ۱۳۷۳ (۳۰ ژانویه ۱۹۹۵)، نام قادر محمد مرادی را در کنار حسین سبحانی، رئوف محمدی، بهمن خسروی و عادل عبداللهی آورده است. این گزارش، خبر اعدام آنان در بهمن و اسفند ۱۳۷۲ (فوریه ۱۹۹۴) در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه و شکنجه پیش از اعدام را منعکس می‌کند و فعالیت سیاسیِ بدون شرح مشخص را زمینه اعدام آنان عنوان می‌کند. گزارش درباره عنوان دقیق اتهام، مستندات دادگاه و روز اجرای حکم اطلاعاتی ارائه نمی‌دهد. (بخش ۱، قسمت «الف»)

ـ عفو بین‌الملل در گزارش اردیبهشت و خرداد ۱۳۷۴ (مه ۱۹۹۵) با عنوان «ایران: پنهان‌کاری رسمی، سرکوب مستمر را پنهان می‌کند» نام قادر محمد مرادی و سه هم‌پرونده او را ذکر کرده و از بازداشت آنان در تیر و مرداد ۱۳۷۱ (ژوئیه ۱۹۹۲)، گزارش شکنجه در بازداشت و اعدام در زندان کرمانشاه در بهمن و اسفند ۱۳۷۲ (فوریه ۱۹۹۴) خبر داده است.

این سازمان نوشته است که در بهمن و اسفند ۱۳۷۲ (فوریه ۱۹۹۴)، پیش از انتشار خبر اعدام‌ها، از مقام‌های ایران درباره وضعیت حقوقی این چهار نفر، برگزاری دادگاه، اتهام‌ها و نسخه صورت‌جلسات و احکام درخواست اطلاعات کرده بود. درخواست در فروردین و اردیبهشت ۱۳۷۳ (آوریل ۱۹۹۴) تکرار شد، اما تا فروردین و اردیبهشت ۱۳۷۴ (آوریل ۱۹۹۵) پاسخی دریافت نشده بود. (گزارش عفو بین‌الملل، مه ۱۹۹۵، صفحه ۶)

ـ عفو بین‌الملل در گزارش سالانه ۱۹۹۵ خود نیز، در بخش ایران، از رئوف محمدی، حسین سبحانی و بهمن خسروی به‌عنوان زندانیان سیاسی اعدام‌شده در بهمن و اسفند ۱۳۷۲ (فوریه ۱۹۹۴) نام برده و نوشته است که آنان از تیر و مرداد ۱۳۷۱ (ژوئیه ۱۹۹۲) در کرمانشاه زندانی بودند. این گزارش روز دقیق اعدام یا جزئیات اختصاصی محاکمه آنان را مشخص نمی‌کند.

موارد نقض حقوق بشر

روایت‌های منابع پرونده از موارد زیر حکایت دارند. برخی موارد، به‌ویژه درباره روند دادرسی و مسئولیت فردی عاملان، نیازمند بررسی تکمیلی‌اند:

  • نگهداری طولانی‌مدت در سلول انفرادی
  • شکنجه و سایر رفتارهای ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز گزارش‌شده در دوره بازداشت، با هدف گرفتن اعتراف اجباری
  • آسیب جسمی شدید ناشی از شکنجه، از جمله دشواری ایستادن، بنا بر اطلاعات منابع پرونده
  • بی‌اطلاع نگه‌داشتن خانواده از محل نگهداری و سرنوشت قادر در دوره بازداشت، با وجود پیگیری‌های مکرر؛ این وضعیت مصداق ناپدیدسازی قهری بوده است.
  • محرومیت گزارش‌شده از امکان برخورداری از وکیل تعیینی
  • اجرای اعدام بدون اطلاع قبلی خانواده و محروم‌کردن قادر و خانواده از آخرین ملاقات
  • تهدید خانواده و جلوگیری از برگزاری مراسم سوگواری

ناقضان حقوق بشر و نهادهای مسئول وقت

فهرست زیر ناظر بر نهادها و اشخاص مطرح‌شده در روایت‌های پرونده در سال‌های ۱۳۷۱ و ۱۳۷۲ و مقام‌هایی است که نقش آنان نیازمند بررسی است. ذکر نام، سمت یا حضور در یک واقعه، به‌تنهایی مسئولیت فردی در نقض‌های گزارش‌شده را اثبات نمی‌کند.

  • نیروهای وقت سپاه پاسداران در منطقه جوانرود: محاصره محل و بازداشت قادر محمد مرادی و سه همراه او. نقش فردی مأموران در عملیات و بازداشت مشخص نیست.
  • فرد معرفی‌شده با نام «غفار کوچ»: نقش ادعاشده در مسموم‌کردن اعضای گروه و همکاری با اداره اطلاعات، بنا بر روایت‌های منابع پرونده. هویت کامل، وابستگی سازمانی و نقش او نیازمند احراز است.
  • فردی با نام «ناصر محمودی»: حضور گزارش‌شده در درگیری به‌عنوان عضو سپاه، بنا بر روایت محمد سعید عبداللهی. هویت و نقش دقیق او و ارتکاب نقض مشخصی از سوی او احراز نشده است.
  • مقام‌ها و مأموران وقت اداره اطلاعات جوانرود: نگهداری اولیه بازداشت‌شدگان و انتقال آنان به کرمانشاه، بنا بر روایت نسرین احمدی.
  • مقام‌ها و مأموران وقت اداره اطلاعات کرمانشاه و بازداشتگاه میدان نفت: نگهداری در انفرادی، بازجویی، شکنجه و بی‌اطلاع نگه‌داشتن خانواده
  • شعبه دوم دادگاه انقلاب اسلامی کرمانشاه و قاضی یا قضات وقت رسیدگی‌کننده: محاکمه و صدور حکم اعدام، بنا بر روایت محمد سعید عبداللهی. نام «سپهر» به‌عنوان قاضی احتمالی مطرح شده، اما هویت و ارتباط او با پرونده احراز نشده است.
  • دادستان و مقام‌های وقت دادسرای انقلاب کرمانشاه: نقش احتمالی آنان در تعقیب قضایی، تنظیم کیفرخواست و فرایند اجرای حکم اعدام نیازمند بررسی است؛ اقدامات و تصمیم‌های مشخص آنان در اسناد موجود روشن نیست.
  • مسئولان وقت زندان مرکزی کرمانشاه: نگهداری قادر، انتقال او برای اجرای حکم و اعلام خبر اعدام هنگام مراجعه خانواده برای ملاقات. نقش آنان در عدم اطلاع‌رسانی پیش از اجرای حکم نیازمند بررسی است. فردی با نام «نوریان» به‌عنوان رئیس وقت زندان معرفی شده، اما نام کامل، دوره تصدی و نقش شخصی او احراز نشده است.
  • مقام‌ها و مأموران وقت مسئول اجرای حکم: اجرای اعدام در زندان دیزل‌آباد. هویت و سلسله‌مراتب تصمیم‌گیری آنان مشخص نیست.
  • مأموران امنیتی حاضر در خاکسپاری یا دخیل در تهدید خانواده و منع سوگواری: نظارت بر دفن پیکر قادر، تهدید خانواده و جلوگیری از برگزاری مراسم سوگواری، بنا بر روایت نسرین احمدی. هویت، وابستگی و نقش دقیق هر یک از آنان مشخص نیست.

توضیحات

۱. حزب دمکرات کردستان ایران در ۲۵ مرداد ۱۳۲۴ به رهبری قاضی محمد و با تکیه بر پیشینه تشکیلاتی «کومله ژ.ک» تأسیس شد. این حزب در دوم بهمن همان سال، جمهوری کردستان را در مهاباد تشکیل داد. جمهوری کردستان در آذر ۱۳۲۵، پس از ورود ارتش ایران، سقوط کرد و قاضی محمد و دو تن از همراهانش در فروردین ۱۳۲۶ اعدام شدند. دستیابی به حقوق ملی کردها و خودمختاری کردستان ایران از اهداف تاریخی حزب بوده است.

حزب پس از دوره‌هایی از فعالیت مخفی و مبارزه مسلحانه، در جریان انقلاب ۱۳۵۷ فعالیت علنی خود را از سر گرفت و در سال‌های پس از انقلاب با جمهوری اسلامی وارد رویارویی سیاسی و مسلحانه شد. عبدالرحمن قاسملو و صادق شرفکندی، دو دبیرکل حزب، به‌ترتیب در تیر ۱۳۶۸ در وین و شهریور ۱۳۷۱ در برلین ترور شدند. دادگاه میکونوس در آلمان، مسئولیت سازمان‌دهی ترور شرفکندی و همراهانش را متوجه مقامات عالی‌رتبه جمهوری اسلامی دانست.

در سال ۱۳۸۵، اختلافات داخلی به تشکیل دو تشکیلات با نام‌های «حزب دمکرات کردستان ایران» و «حزب دمکرات کردستان» انجامید. این دو جریان در مرداد ۱۴۰۱ اتحاد مجدد خود را اعلام کردند. حزب در برنامه سیاسی خود از تأمین حقوق ملی کُردها در چارچوب ایرانی دمکراتیک و فدرال حمایت می‌کند. تشکیلات خارج از کشور آن سابقه استقرار در اقلیم کردستان عراق، به‌ویژه استان اربیل، را دارد.

۲. در قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۷۰، مقررات محاربه در مواد ۱۸۳ تا ۱۹۶ آمده بود. ماده ۱۸۶ با شرایط مقرر در آن، اعضا و هواداران گروه‌های دارای قیام مسلحانه علیه حکومت را نیز مشمول عنوان محاربه می‌دانست. بدون دسترسی به دادنامه نمی‌توان مشخص کرد دادگاه در پرونده قادر محمد مرادی به کدام ماده استناد کرده است.

ماده ۱۸۶ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۷۰، در مورد گروه‌هایی که علیه حکومت اسلامی قیام مسلحانه می‌کردند، دامنه محاربه را به اعضا و هواداران نیز گسترش می‌داد. طبق این ماده، تا زمانی که مرکزیت گروه باقی بود، اعضا و هوادارانی که از موضع آن آگاهی داشتند و برای پیشبرد اهدافش فعالیت و تلاش مؤثر می‌کردند، حتی بدون شرکت در شاخه نظامی، محارب شناخته می‌شدند. این مقرره با تعریف محاربه در قانون مصوب ۱۳۹۲ تفاوت دارد و برای توضیح برخی احکام قدیمی مرتبط با عضویت یا هواداری از احزاب اهمیت دارد.

۳. در گزارش‌های بررسی‌شده سازمان ملل، عفو بین‌الملل و وزارت خارجه آمریکا، نام قادر به صورت «Ghaderi Moradi» آمده است.

مدارک و مستندات

ـ تصویر صفحه اول شناسنامه قادر محمد مرادی.

ـ نسرین احمدی از دریافت گواهی فوت توسط خانواده خبر داده، اما نسخه‌ای از این گواهی در دسترس نیست.

ـ اسناد قضایی و پزشکی در دسترس نیست.

منابع

کلیدواژه ها

قادر محمد مرادی، قادر مرادی، قادری مرادی، روستای شروینه، روستای کولسه، آرامستان حاجی ابراهیم، جوانرود، کرمانشاه، کردستان، ایران، حزب دمکرات کردستان ایران، پیشمرگه، زندانی سیاسی، اردوگاه التاش، رمادی، اداره اطلاعات کرمانشاه، اداره اطلاعات جوانرود، بازداشتگاه میدان نفت، زندان دیزل‌آباد، دادگاه انقلاب کرمانشاه، محاربه، شکنجه، سلول انفرادی، اعدام.

دیگر نام‌های یاد

همه‌ی نام‌های یاد

بازگشت به یاد

برگرفته از https://kurdistanhumanrights.org/fa/yad/p50573